Een maand…. tja het gaat snel Zeg dat wel…

Soms lukt het niet om een woord op papier te krijgen

Je word geleefd Bezig met van alles en tegelijk met niks

Maar wat is niks een woordje waar een wereld van verschil achter zit

Is er wat… Nee niks… De klank,de intonatie bepaalt… dus laat maar

Het was de tijd van Sinterklaas,van Sint, de film,van Kerst

http://www.mtricht.com/video/video/listForContributor?screenName=18...

http://www.mtricht.com/photo/album/listForOwner?screenName=1801fzgg...

van ma haar verjaardag een piano,een keyboard; tijd van herinneringen, van schijn en doen alsof…maar we zien ,we weten wat er gaande is,verandert en het doet pijn maakt verdrietig Gelukkig ook met een lach tranen van een vreemd soort van geluk vastgelegd op film http://vimeo.com/17363907 (film ma ‘Vernis) herhalingen van interviews, gesprekken schitterende momenten

tijd van discussies over en weer, van kunst ,van je uiten, van je laten horen,van een nieuwe camera, van geld problemen,Geld wat minder werd,van twijfel in de liefde,van een nieuw begin in het theater,nieuwe hoop,voor de kerst, nieuwe voorstellingen dus nieuwe kansen maar tegelijk zwaar met ma twijfel of het nog zo kan ,’t zoeken naar nieuwe wegen nieuwe uitdagingen Gevolg ongelooflijk mooie momenten Getuige bovenstaand filmpje en 't korte verhaaltje daar bij; Een wens had Henny Leefsma sinds ze stiekem slechts voor een paar momenten in haar jeugd wat pianospel en les genoot bij een 'tante' of 'vriendin' van een tante welke later haar moeder Celine Markx bleek. Niemand mocht het weten. Helemaal Henny 's vader niet die zou naar z'n scheiding furieus gereageerd hebben Henny wist dat de vrouw die bij haar school verdekt opgesteld stond ergens een bekende was en dus uiteindelijk haar moeder bleek te zijn waar ze stiekem slechts kort pianoles genoot Het verlangen naar een eigen piano bleef knagen Vooral na de oorlog Na terugkeer uit Auschwitz, een fantastisch maar kort liefdevol huwelijk door het te vroeg heengaan van Ies Komkommer (acteur Dick Scheffer!) en thans 't dementeren maar desondanks is het nu dan toch zover Op haar 83e verjaardag 12/12/27 eindelijk een soort van piano(keyboard) en geniet ze; Henny en haar piano Eindelijk samen Eindeloos....Mooi toch...!?
Moest spelen in de Rol-duc, maakte opnames… het beeld was slecht, de sfeer perfect. film en foto's staan in de albums Mijn moeder mee Schaarse momenten van geluk van helderheid een superdag en toch geen kater achteraf Ik niet-ik geen druppel; mijn moeder ‘Ik zie ‘t niet aan haar’ ; De woorden van een goede vriend…Zijn naam spreekt ook voor haar ;Arend Jan de kok. ‘o wat leuk’ We waren voor een Sint Nicolaas diner uitgenodigd… Waarvoor ik meegedacht, mee gewerkt heb aan het menu. Moet eerlijk zeggen; het is leuk enkele van die ideetjes uitgewerkt te zien in zijn menu voor die avond ,in een ontspannende sfeer tenminste dat hoop je... Veel hangt af van de gastheer en de plek Theater Lexor mij persoonlijk dierbaar heb er op getreden en wat ook bijzonder is met mijn poppen als gespreksleider entre-act voor studenten en jonge debaters.

Lex Nelissen is uniek Hij speelde Vader Klaas Ik noemde hem de onechte broer van Jan Klaassen Hij noemde zich de half broer van Sint Nicolaas Een Sint pak was niet te krijgen, een monnikspij wel en uit de zak toverde hij choco-letters een M,een W een E kwestie van draaien en doorgaan en plots zong Lex ‘Kus mich nog eine keer’

en het werd stil en iedereen genoot Mijn moeder ook en Lex gaf haar een compliment en een laatste borrel Ach ja Ik drink er maar een…Ma’s woorden Ik zie het niet aan haar 9borrels?! Nee dat ze achteruit gaat,dementeert… Lief…. Ja zucht…. Laatst belde ik om half 12… vrij laat, dus bijna middernacht. Had het meerdere malen geprobeerd, tevergeefs,kon haar pas laat te pakken krijgen Ik hoorde een soort van opluchting in haar stem doorklinken Ze was voor het eerst echt bang zich bewust van haar ‘dement’ worden ‘Ik wist niks meer,niet meer waar mijn huis was Was maar een klein stukje weg van huis Was gezellig Lekker gegeten en plots alleen’ ,zo vertelde ze;’Heb ze nog weg gebracht ‘(erg is dat nooit weet wat waar en niet waar is,is niet na te trekken) ‘Waar was je’ vroeg ik … ‘Ja waar ik was, dat wist ik toen niet meer,was de Maas-straat’

‘ Dat is vlakbij, dat weet je toch…’(ongelooflijk) kon het me niet voorstellen!?... ‘Ja’, zei ma’ maar pas nadat ik mezelf weer rustig kreeg Ik was echt in paniek’ Zij geschrokken maar ik ook Het gaat nu wel erg snel Mijn ma de weg kwijt in Amsterdam Zij die nog geen jaar terug vanuit het Vu ziekenhuis midwinter Spiegelgladde wegen naar huis liep vanuit het ziekenhuis waar ik in spanning zat vanwege het verkeer wat geen raad wist met deze kou ,sneeuw en ijs…Tja het gaat snel Zeg dat wel…